တခ်ိဳ႕က ေၿပာၾကတယ္။

အခ်စ္ဆုိတာ ေၿပးေလ..လိုက္ေလတဲ့.။

ဟုတ္မယ္။

ငါ့အတြက္ေတာ့ ဟုတ္ေနတယ္။

ငါက ငါခ်စ္တဲ့ သူ႕အနားကုိ လာတယ္.။

သူက သူခ်စ္တဲ့ လူအနားကုိ သြားတယ္.။

ငါတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ အခ်ိန္အတုိင္းအတာ တစ္ခုမွာ ေတြ႕ၾကတယ္.။

ခ်စ္ၾကတယ္.။

ယုယၾကတယ္.။

ၾကင္နာၾကတယ္.။

အနမ္းဖြေပးၾကတယ္.။

ဒီလုိနဲ႕ အခ်စ္ေတြ တုိးလာၾကမယ္။

သူကလည္း ဒီလုိပဲ ေနမွာပါ။

သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ အခ်ိန္အတုိင္းအတာ တစ္ခုမွာ ေတြ႕ၾကမယ္။

ခ်စ္ၾကမယ္။

ဖက္ၾကမယ္။

ဒီလုိနဲ႕ ခ်စ္သထက္ ခ်စ္ၾကမယ္။

ဒါေပမယ့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းတစ္ခုလုိ ေတြးၾကည့္ရင္ေတာ့..

………

ငါရွံဳးတယ္.။ သူ႕ကုိ ခ်စ္တဲ့ ငါ ရွံဳးတယ္။

သူ႕ရဲ႕ ၾကင္နာမွဳဟာ ငါတစ္ေယာက္တည္းအတြက္ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ငါရွံဳးတယ္။

သူ႕ေဘးနားမွာ ငါ ရွိေနေပမယ့္ သူ႕စိတ္က ငါ့မွာ မရွိေနတဲ့အတြက္ ငါရွံဳးတယ္။

သူ႕ကုိ ဘယ္လုိမွ မခြဲႏုိင္၊ မခြာႏုိင္ၿဖစ္ေနတဲ့အတြက္.. ငါ ရွံဳးတယ္။

သူ ငါ့အနားက ထြက္သြားတဲ့အခါ ငါမေနတတ္တဲ့အတြက္ ငါ ရွံဳးတယ္။

………

သူ ၿမတ္တယ္..။ သူခ်စ္တဲ့ လူကုိ သူခ်စ္ရတယ္.။

သူ႕ကို ခ်စ္တဲ့သူရဲ႕ ယုယ ၾကင္နာမွဳကုိ သူရတယ္.။

သူ႕က ခ်စ္တဲ့သူရဲ႕ ယုယ ၾကင္နာမွဳကုိ သူရမယ္.။

သူသတိရခ်င္ေနတဲ့၊ သူအရမ္းခ်စ္ေနတဲ့ လူကုိ သတိရခြင့္ ရွိတဲ့အတြက္ သူၿမတ္တယ္။

သူ႕မွာ ငါနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး လြယ္လြယ္ကူကူ ေမ့ႏုိင္၊ ၿပတ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ သူ ၿမတ္တယ္။

သူ႕နားမွာ ငါ မရွိေတာ့တဲ့အခါ သူ ေနတတ္တဲ့အတြက္ သူၿမတ္တယ္။

သူ႕မွာ အခ်စ္ေတြ စုပံုေနတဲ့အတြက္ သူၿမတ္တယ္။

အဲ့ေတာ့ “ဘာလာလာ” သီခ်င္းေခြထဲက ေမာင္ေမာင္ေဇာ္လတ္ ဆုိသလုိမ်ိဳး…။

“ငါ ဘာေတြ လုပ္ရမလဲ”။

“ငါ ဘာေတြ လုပ္ရမလဲ”……………………..။

အဲ့ဒီေတာ့လည္း…

သခင့္ ဖိနပ္ကုိ ကိုက္ရင္း သခင္ အၿပန္ကုိ ေစာင့္ေနတဲ့ ေခြး တစ္ေကာင္လုိေပါ့..။

ငါ့အခ်စ္ေတြ. ငါ့အလြမ္းေတြ. ငါ့ေစတနာေတြ.ကုိ ကုိက္ရင္း.. သူ႕ ပံုရိပ္ေတြ.. သူနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ အၿဖစ္ေတြ

ေတြးရင္း ေငးရင္း..

သူ႕အၿပန္ကုိ ေစာင့္ေနရံုေပါ့..။

ဒီထက္ ငါ… ဘာမ်ား တတ္ႏုိင္မွာမုိ႕လုိ႕လဲေနာ့.။

ဒါေၾကာင့္မုိ႕လည္း လူေတြက ေၿပာၾကပါတယ္ထင္ပါရဲ႕။

အခ်စ္ဟာ ေၿပးေလ လုိက္ေလ… တဲ့။