အမွတ္တရ။ (၇)

Posted by: kaungkimpyar on: January 16, 2009

• In: Uncategorized
• Comment!

             

               ဒီေန႕… မမီးအိမ္ကုိ သြားၿဖစ္တယ္။ မနက္ေစာေစာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ မနက္ရွစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ ေရာက္သြားတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဆာက္နဲ႕ထြင္းဆုိတဲ့အတုိင္း “ေၾသာ္..လာေသးတယ္ေနာ္”ဆိုတဲ့ ႏွဳတ္ခြန္းဆက္သံနဲ႕ ၾကိဳဆုိခံရတယ္။ ေမၾကီး ထမင္းခ်ိဳင့္ၿပင္တာကုိ ေစာင့္ရၿပီး မမီးအလွၿပင္တာကုိလည္း ေစာင့္ရၿပန္တယ္။ မမီး ပါးစပ္ကေန ခဏခဏၾကားေနရတဲ့ “ေဘေဘး” ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက အဲ့အိမ္ကုိ လာလုိ႕ ငါေတာင္ ေတြ႕လုိက္ေသးတယ္။ နာမည္ၾကားတဲ့အခ်ိန္က ခပ္၀၀ မိန္းကေလးလုိ႕ ထင္ထားတာ။ အၿပင္မွာ ေတြ႕ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပိန္တယ္၊ ပိန္ရွည္ၾကီးဗ်။ သူက ဘာလာလုပ္လဲဆုိေတာ့ ေငြလာလႊဲေပးတာ။ ထားပါ.. ဒါ ကုိယ့္ကိစၥမွမဟုတ္တာ။

               အိမ္ကအထြက္ မ်က္ေစာင္းထုိးမွာရွိတဲ့ အက်ီဆုိင္ကုိ၀င္ၿပီး မမီးက အေႏြးထည္ အက်ီတစ္ထည္ ၿပတယ္။ ၀ယ္ေပးဖုိ႕ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကည့္လုိ႕လွတယ္ ၾကိဳက္တယ္ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းေၿပာတာပါ။ ေစ်းလည္း သက္သာတယ္တဲ့ေလ။ တစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္ထဲရယ္။ ဒဂံုစင္တာမွာဆုိ သံုးေသာင္းေက်ာ္တယ္တဲ့။ မမီးက ေတာ္ေတာ္သေဘာက်ေနတဲ့သေဘာပါ.ငါလည္း ၀ယ္ေပးခ်င္တယ္. ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံက တစ္ေသာင္းေတာင္ ၿပည့္ေအာင္ မပါလာလုိ႕ ဘာမွ မၿဖည့္စြမ္းေပးႏုိင္ခဲ့ဘူး.။ ေတာ္ေတာ္ အသံုးမက်တဲ့ငါပါပဲ။

                ဒီလုိနဲ႕ အက်ီဆုိင္မွာ ခဏၾကည့္ၿပီး ၿပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ၿပန္ထြက္ေတာ့ မမီးက မုန္႕ဟင္းခါးဆုိင္က ေကာင္ေလးကုိ ၾကည့္ၿပီး “ဟိုမွာ. မုန္႕ဟင္းခါးဆုိင္မွာ ထုိင္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးေခ်ာတယ္ေနာ္” တဲ့။ ငါမ်ား အဲ့လုိ ေၿပာၾကည့္ပါလား။ စိတ္ဆုိးလုိက္မယ့္ၿဖစ္ၿခင္း။ ဒါေပမယ့္ ငါ စိတ္မဆုိးအားေသးဘူး. မ်က္မွန္က်န္ေနခဲ့လို႕ အိမ္ကုိ ၿပန္ယူရေသးတယ္။ လမ္းေပၚၿပန္အထြက္မွာ. မမီးက ကားငွားၿပီး ကားေပၚတက္ေနၿပီ။ ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ငါလည္း နည္းနည္းစိတ္ဆုိးၿပလုိက္တယ္။ သေဘာေလာက္ေပါ့။ ဟဲ

                 ဆိုင္ေရာက္ေတာ့. ေမၾကီးထည့္ေပးလုိက္တဲ့ ေၿပာင္းဖူးၿပဳတ္ကုိ မမီးဖြင့္စားတယ္။ ငါက မစားခ်င္လုိ႕ ဒီအတုိင္းထုိင္ေနတယ္။ မမီးက ေၿပာင္းဖူးၿပဳတ္ေတြေခၽြၿပီး ငါ့ပါးစပ္ထဲ အတင္း ထုိးထုိးထည့္တယ္။ ငါက မစားခ်င္ေပမယ့္ အတင္းထုိးထည့္ေတာ့ စားလုိက္ရတယ္. မစားခ်င္ဘူးလုိ႕ ေၿပာေပမယ့္ မမီး အဲ့လုိ ဂရုတစိုက္ေကၽြးေတာ့ စားခ်င္လာတယ္။ ယုယတာကုိ ခံခ်င္တာလား.ဘာလဲေတာ့ မသိဘူး။ ဒါနဲ႕ပဲ သူ႕လက္ထဲက ေၿပာင္းဖူးကုန္ခါနီးလာၿပီ။

                 ၿပႆနာအၾကီးအက်ယ္တက္တာကေတာ့ ဆုိင္က Battery ထဲမွာ Acid ေတြခမ္းေနတယ္။ ငါ လြန္ခဲ့တဲ့သံုးရက္ေလာက္ ေၿပာဦးမလုိ႕ပဲ။ ေမ့သြားလုိ႕ မေၿပာၿဖစ္တာ။ သူတုိ႕လည္း ၿဖစ္မွ သတိရတယ္။

                 ရြာမ ေက်ာင္းလမ္းထဲမွာ ေအာင္ေအာင္ နဲ႕အတူ မုိးေရသြား၀ယ္တယ္.ၿပန္လာေတာ့ မမီးအတြက္ အုန္းႏုိ႕ေခါက္ဆြဲ ၾကက္သြန္ေၾကာ္နဲ႕ ၀ယ္လာခဲ့တယ္။ ငါ့အတြက္ကေတာ့ ပဲေၾကာ္နဲ႕ေပါ့။ ဆုိင္ေရာက္ေတာ့ ထည့္ေၾကြးပါတယ္။ မမီးလည္း အလုပ္ရွဳပ္ေနတာနဲ႕.။

                 ေန႕ခင္းေရာက္လာေတာ့ ဘာမွ ထူးထူးၿခားၿခား မၿဖစ္ေသးပါဘူး။ ထမင္း တစ္ပန္းကန္ထဲမွာ အတူတူ စားၾကတယ္။ အဲ့လုိ အတူတူစားရတာကုိ ၾကိဳက္တယ္။ ပုိၿပီး ခင္မင္ရင္ႏွီးမွဳရွိတယ္။ ခ်စ္ခင္မွဳကုိ ပုိၿပီးခံစားမွဳတယ္လုိ႕ ယူဆတယ္။ မမီးက ေမးေသးတယ္. “ငါနဲ႕ တူတူစားရမွာ ရြ႕ံလုိ႕လား. ဇြန္းအသစ္တစ္ေခ်ာင္းယူေပးရမလား” တဲ့။ မလုိပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ မမီးနဲ႕ ဒီလုိစားရတာကုိ ေပ်ာ္တယ္။

                 ထမင္းစားၿပီး ေန႕လည္ ႏွစ္နာရီက်ေတာ့ထံုးစံအတုိင္း ရန္ၿဖစ္ဖုိ႕ တာစူလာၾကတယ္။ ငါေကာ. မမီးေကာေလ။ ဒါနဲ႕ပဲ စကားနုိင္စလုၾကၿပန္တယ္။

                  လုရင္းလုရင္းနဲ႕ ငါ မမီးေၿပာလုိက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ငိုင္က်သြားတယ္။ ငါဘာဆက္ေၿပာရမယ္ဆုိတာကို သိရက္နဲ႕ ဘာမွ မေၿပာၿဖစ္ခဲ့ဘူး။ အဲ့လုိ ၿဖစ္သြားေတာ့ မမီးက ငါ့ကုိ လုိက္ေခ်ာ့ရွာပါတယ္။

                  ဒါနဲ႕ပဲ…မမီးက စာအုပ္တစ္အုပ္ယူခုိင္းၿပီး “ကဲ ေလ့က်င့္ခန္းေရးၾကေအာင္” ဆုိၿပီး ၿပံဳးစိစိမ်က္ႏွာထားနဲ႕ ေၿပာတယ္။ တကယ့္ကုိ အသည္းယားစရာရုပ္ေလးပါဗ်ာ။ အဲ့လုိ လုပ္ေနခ်ိန္မွာ ပါးကုိ ဖက္ဖက္နမ္းလုိက္ခ်င္တယ္။

                  ေလ့က်င့္ခန္းေရးတယ္ဆုိတာ. မမီးနဲ႕ ငါနဲ႕ အသံထြက္ စကားမ်ားမယ့္အစား စာေရးၿပီး ရန္ၿဖစ္ၾကတာပါ. အဲ့လုိ စာနဲ႕ေရးၿပီး ရန္ၿဖစ္တာက ငါနဲ႕ မမီးတုိ႕ရဲ႕ ရင္ထဲက စကားေတြကုိ အပြင့္လင္းဆံုးဖြင့္ဟ ေပးတယ္။

                   ဘာေတြ ၿဖစ္ၾကလဲဆုိေတာ့.. SCANNER မရွိေသးလုိ႕ ေနာက္မွ တင္ၿဖစ္တယ္။

                    ညေန ေလးနာရီ၀န္းက်င္ေလာက္က်ေတာ့ မမီးက ဆံပင္သြားညွပ္မယ္ လုိက္မွာလား မလုိက္ဘူးလား လုိ႕ေမးတယ္။ ငါပဲေလ. မမီး ဘယ္သြားသြား လုိက္ေနၾက. အလြန္ဆံုး အိမ္သာထဲ လုိက္လုိ႕ရရင္ေတာ့ လုိက္မယ့္ေကာင္။ ဒါနဲ႕လုိက္သြားတယ္။

                     ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္က ေ၀းေ၀းလံလံပါပဲ။ ရွမး္ေခါက္ဆြဲဆုိင္ေရွ႕က သိမ့္ ဆုိတဲ့ ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္။

                    အဲ့ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး၊ ေၿမညီထပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ မမီးနဲ႕ ရန္ၿဖစ္ၾကေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဆံပင္ အတင္းညွပ္ခုိင္းလုိ႕ ကၽြန္ေတာ္က ၿပင္းရင္းနဲ႕ ဆုိင္ထဲေရာက္သြားတယ္။

                     ကၽြန္ေတာ္လည္း မညွပ္ၿဖစ္ပါဘူး။ မမီးေခါင္းေလွ်ာ္တယ္ေလ. ပထမဦးဆံုး။ သူေခါင္းေလွ်ာ္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္ မေစာင့္ခ်င္လုိ႕ မုန္႕ဟင္းခါးသြားဆင္းစားတယ္။ ၿပန္လာေတာ့ အာလူးေၾကာ္နဲ႕ တုိ႕ဟူးေၾကာ္ (တုိ႕ဟူးေၾကာ္လုိ႕ေတာ့ ေၿပာတာပါပဲ) ၀ယ္လာခဲ့တယ္။

                     မမီးကုိ အာလူးေၾကာ္ေကၽြးမလုိ႕ ေဖာက္လုိက္တာ အကုန္ ေအာက္က်ကုန္လုိ႕ တံၿမက္စည္းနဲ႕လွည္းရေသးတယ္။

                     မမီးဆံပင္ ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီးေတာ့ ၿပန္ၾကတယ္။ ဘာလုိ႕ ဆံပင္မညွပ္တာလဲလုိ႕ ေမးေတာ့ ငါမညွပ္လုိ႕ မညွပ္တာပါတဲ့။ ငါက ေစ်းၾကီးလုိ႕ မညွပ္ခ်င္တာ။

                      အၿပန္က်ေတာ့ မမီး ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီးခါစဆုိေတာ့ ဇိမ္ အခံေလး နည္းနည္းၾကံေနေတာ့ အိပ္ခ်င္ေနတယ္ထင္ပါရဲ႕။ တ၀ါး၀ါးနဲ႕ သမ္းေနတယ္။

                      ထားေတာ့…။

                      ဒါနဲ႕ပဲ တစ္ညေနလံုး ငါနဲ႕ မမီး ေလ့က်င့္ခန္းေရးၾကေသးတယ္။ မမီးက ေၿပာေသးတယ္. ငါတုိ႕က စာေမးပြဲေၿဖေနၾကတာတဲ့. နင္ႏုိင္ရင္ မိန္းမရမယ္. ငါႏုိင္ရင္ ေယာက်ာ္းရမယ္လုိ႕ ေၿပာင္ေၿပာေသးတယ္။

                      ညဘက္ ေရာက္ေတာ့ ငါ ၿပန္ဖုိ႕ အခ်ိန္တန္ၿပီေလ။ အဲ့အခ်ိန္မွာလည္း ငါတုိ႕ စာေမးပြဲကုိ လက္စသတ္ၾကတယ္။

                      ဒီၾကားထဲ မမီး Mr. Crown နဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ငါနဲ႕ စကားမ်ားၾကေသးတယ္။

                      မမီးနားေနာက္က အသားပတ္ေနတဲ့ေနရာကုိ ေဆးထည့္ေပးတယ္။

                      လက္က ကြဲေနတဲ့ အနာကုိလည္း ေဆးထည့္ေပးမယ္။

                       

                      ၿပန္ခါနီး ၀င္းေဇာ္ဆုိတဲ့ ေကာင္က ဆုိင္မွာ လာသံုးတယ္. မမီးကို ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္လုပ္ေနလုိ႕ ငါလည္း စိတ္မခ်လုိ႕ ထုိင္ေစာင့္ေပးေနလုိက္ေသးတယ္။ မမီးက ထမင္းထည့္ၿပီး ငါတုိ႕ ႏွစ္ေယာက္အတူတူစားၾကေသးတယ္။

                      အဲ့၀င္းေဇာ္ဆုိတဲ့ လူ ၿပန္သြားမွ ငါလည္း စိတ္ခ်လက္ခ်ၿပန္ၿဖစ္တယ္။

                       ရွစ္နာရီငါးဆယ္ရွိၿပီမုိ႕ ဘတ္စ္ကားစီးရင္ မုိးလင္းသြားမယ္ဆုိတာ သိလုိ႕.. ကားငွားစီးတယ္။

 

                         ကားေပၚမွာ ငါစဥ္းစားမိေသးတယ္။

                             ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္ကုိ အၿမန္ဆံုးေရာက္ခ်င္တယ္။ မဟုတ္ရင္ ငါစိတ္ပင္ပန္းေနရမယ္

ငါလည္း မမီးကို စိတ္ခ်မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။

                        ဒီလုိ ရင္မွာ ပူေလာင္စရာေတြ ေတြးၿပီးအင္းလ်ားလမ္းထဲက အထြက္ ေရႊတိဂံုဘုရားၾကီးကုိ ၿမင္လုိက္ေတာ့ ရုတ္တရက္ အပူေတြ ေပ်ာက္သြားသလိုလုိ၊ ေအးခ်မ္းသြားသလိုလုိခံစားရတယ္။

                        အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ငါ အမွတ္တရ စာပုဒ္ေတြမွာ မမီး အပြင့္လင္းဆံုးသေဘာထားနဲ႕ comment ေပးထားတာကုိ ေတြ႕ရေတာ့ ငါေပ်ာ္လုိက္တာ။ ဘယ္လုိ ေပ်ာ္မွန္းကုိ မသိတာ။။ အဲ့စာေလးေတြကုိ ငါ ခဏခဏ ၿပန္ၿပန္ဖက္ေနတယ္။

                        မမီးဆီက အဲ့လုိ စကားေတြလုိခ်င္လုိ႕၊ သနားေအာင္လုိ႕ ဒီစာေတြ ေရးထားတာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္တရေလးေတြ ေမ့သြားမွာ စိုးလုိ႕ ေရးထားတာဆုိတာ ယံုၾကည္ေပးပါ။

        

                                 မနက္က်ရင္ မမီးကုိ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ၀ယ္ေကၽြးရမယ္။

                                         ငါၾကိဳက္တဲ့ ဘုိကေလးေစ်းလမ္းနားက ရွမ္းဆုိင္ကေနေလ။

                                               ေမၾကီးတြက္ပါ ၀ယ္သြားမယ္။

                                  

                                                        ေကာက္ကင္

Technorati Tags: diary,memorize7,mee mee