အမွတ္တရ။ (၆)

Posted by: kaungkimpyar on: January 14, 2009

• In: Uncategorized
• Comment!

အင္း.ရန္ၿဖစ္ၾကၿပန္ၿပီေလ.။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး.. ဘယ္လုိ စၿဖစ္လဲေတာင္မသိဘူး…။

ၿပန္စဥ္းစားၾကည့္မယ္..။

ငါပဲ လြန္တာလား… ေၾကာင္တာလားေတာ့မသိဘူး..။

မနက္ကလည္း ဘုရားသြားတယ္…။ စာခ်ဳပ္က်န္ခဲ့လုိ႕ ေနာက္ၿပီး သူက ဗိုက္နာေနလုိ႕ ဘုရားကုိ စကတ္တုိ၀တ္လာလုိ႕ဘုရားေပၚကလူၾကီးေတြေပးတဲ့ ေယာဂီထမိန္ၾကီး ၀တ္ရလုိ႕… ဒါေတြေၾကာင့္ပဲ အရင္အခါေတြလုိ ဘုရားေပၚမွာ အၾကာၾကီးမထုိင္ၿဖစ္ခဲ့ဘူး..။ ဘုရားတစ္ပတ္ပတ္ၿပီး ဘုရားရွိခိုးတယ္.. ဘုရားေပၚက ဇရပ္မွာ ငါးမိနစ္ေလာက္ ထုိင္ၿဖစ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ၿပန္ဆင္းၾကတယ္။ (သူစားဖုိ႕ ေပါင္မုန္႕ေတြ၊ လက္ဖက္ရည္ေတြလည္း သူဗိုက္နာေနလုိ႕ မေကၽြးၿဖစ္ခဲ့ဘူး)

ငါက အက်ီလက္ရွည္အၿဖဴေရာင္ကုိ လက္က ၾကယ္သီးမတပ္ဘဲ ၀တ္ထားတာမုိ႕ ဖရိုဖရဲၿဖစ္ေနတယ္။ ဒါကုိ သူက ရွက္ေနတယ္ထင္ပါရဲ႕။

ဒါနဲ႕ပဲ ဆုိင္ေရာက္လာတယ္။

ဆုိင္မွာ ငါ ၀ယ္ထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္နဲ႕ မုန္႕ေတြခ်ေကၽြးတယ္။

တစ္မနက္လံုး သူက ဗိုက္ေအာင့္လုိက္၊ လက္ေအာင့္လုိက္နဲ႕ ဒါေတြအၿပင္ ကုိသက္ ေယာကၡမၾကီးက သူ႕ကုိ အပူေတြလွမ္းေပးတာကုိ ေက်ေက်နပ္နပ္ခံယူေနတာကုိၾကည့္ၿပီး စိတ္တုိမိတယ္။

ငါ့လက္ရွည္အက်ီကုိ ေခါက္ေပးတယ္.။

အဲ့ေနာက္ ၿပႆနာက စတာပဲ။

ဆုိင္မွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ေကာင္ရဲ႕ ထမင္းခ်ိဳင့္ကုိ ဖြင့္စားတယ္။ ငပိေထာင္းပါလို႕ ၾကိဳက္လုိ႕ပါတဲ့။ ငါလည္း ၾကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက အစားနဲ႕ပတ္သက္လာရင္ စည္းမရွိသလုိပဲ။ ေတြ႕တာနဲ႕စားလုိက္တာပဲ။

ငါပဲ အေတြးေၾကာင္တာလား စိတ္ပူလြန္းတာလားမသိ။ သူမ်ားေတြ ေကၽြးတဲ့ အစားကုိ အရမ္းမစားေစခ်င္ဘူး။ ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ့ သူက ေခ်ာတယ္ေလ။ သူ႕နားမွာ ေနခ်င္တဲ့သူ၊ သူ႕ကုိ ခ်စ္ခ်င္တဲ့သူေတြက အမ်ားၾကီးပဲ။ မေတာ္လုိ႕ အဲ့လူေတြက ေဆးနဲ႕ တစ္ခုခုလုပ္လုိက္ရင္ ဒုကၡ ဆုိၿပီး ေတြးမိလုိ႕ သူမ်ားေကၽြးတဲ့ အစားေတြ မစားနဲ႕လုိ႕ ဟုိးအရင္တည္းက တားထားတယ္။

အင္း။ ဒါကုိ မမွဳပဲ စားတယ္။ စားေနရင္းနဲ႕ ငပိေထာင္းထဲကပဲ ဆံပင္ၿခည္ေတြ ေတြ႕တယ္။ ( သေဘာထားေသးသိမ္တယ္ ေခတ္ေနာက္က်တယ္လုိ႕ ေၿပာေၿပာ၊ အဲ့လုိ ဆံပင္ၿခည္ေတြ႕ရင္ေတာ့ မသိုးမသန္႕ ၿဖစ္မိတယ္။) သူက ဆံပင္ၿခည္ေတြ႕တာေတာင္ မထူးၿခားသလုိပဲ ဖယ္ၿပီး ဆက္စားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ေပါက္သြားတယ္။ ေဒါသလည္း ထြက္မိတယ္။ အမွန္တုိင္း ၀င္ခံရရင္ ရင္ထဲမွာ တႏွဳတ္ႏွဳတ္နဲ႕ စိတ္တုိေနတယ္။ ငါေၿပာတဲ့ စကားကုိ နားမေထာင္ဘူး။ အစားနဲ႕ပတ္သက္လာရင္ ဘာၾကီးပဲ လုပ္လုပ္ လက္ခံမယ့္ သေဘာမွာရွိတယ္လုိ႕ ေတာင္ ေတြးမိတယ္။ အင္း.. ငါခ်စ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ကုိ ငါဒီလုိ ပက္ပက္စက္စက္ေၿပာတယ္။ အခ်စ္ၾကီးလုိ႕ အမ်က္ၾကီးတယ္လုိ႕ ေတာ့ ငါခံယူတယ္။ ငါမွားလား။

ငါ…. သူ႕ကုိ စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးနဲ႕ ဆူလုိက္တယ္။ “ေအး ငါက ရုရွားက ေကာင္ မဟုတ္ေတာ့ ဂရုမစိုက္နဲ႕။ ငါ့စကားက အဖိုးမွမတန္တာ။ ” ဆိုတဲ့ သူ႕ စကားလံုးေတြအတုိင္း ငါၿပန္ေၿပာၾကည့္တယ္။ နာလုိက္တာ နာလုိက္တာ။ သူ ပါးစပ္အေဟာင္းသားေလးနဲ႕ ၿဖစ္သြားသလုိလုိပဲ။ ငါလည္း ေၿပာၿပလုိက္တယ္။ ဒီစကားေတြက ငါ့စကားလံုးေတြမဟုတ္ဘူး.. နင္ေၿပာခဲ့တဲ့ စကားေတြကုိ လုိက္တုၿပီး ေၿပာၾကည့္တာ။ နာတတ္လား ။

ငါ ေတာ္ေတာ္ စိတ္တုိသြားတယ္။ ငါဟာ ဘာမွ မဟုတ္ ခ်ာတိတ္ေလးပါပဲ ခ်ာတိတ္ေလးတစ္ေယာက္ပဲ ဆုိၿပီး သေဘာထားတယ္ဆုိတာ ငါသိသြားတယ္။

ငါ စိတ္ဓာတ္က်တယ္။ ဒါနဲ႕အတူ စိတ္ဆင္းရဲတယ္။ စိတ္တုိတယ္။ စိတ္ညစ္တယ္။ စိတ္မခ်ဘူး။ စိတ္နဲ႕ပတ္သက္လုိ႕ မေကာင္းတာမွန္သမွ် ငါ့ဆီကုိ အဲ့အခ်ိန္မွာ ၿပံဳ၀င္လာၾကလားေတာ့မသိ။

အဲ့ေနာက္ ဒီ စာကုိ ေရးတယ္။ ဘာတဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းေရးရဦးမယ္ ဆုိၿပီး စာအုပ္တစ္အုပ္ဆြဲယူၿပီး ဒီစာကုိေရးတယ္။

ငါကလည္း ဘာမွ မေၿပာခ်င္ဘူး ဆုိတဲ့ သေဘာနဲ႕ “……………။” လုိ႕ပဲ ၿပန္ေရးခဲ့တယ္။ ဒါကုိ သူက ထင္ခ်င္သလုိ ထင္၊ ပိုင္းခ်င္သလုိ ပုိင္းနဲ႕ ၊ ငါက သူ႕ကုိ မေခၚဘူးလုိ႕ သူက သတ္မွတ္ခဲ့တယ္။

သတိတရၿဖစ္မိတာကေတာ့ သူ႕ကုိ ငါစိတ္ဆုိးတုိင္း သူ႕ဆီက ကေလးေတြလုိ လက္ညွိဳးနဲ႕ လက္ခလယ္ ၀ုိင္းၿပီး ေခၚမလား မေခၚဘူးလား ဆုိတဲ့ သေကၤတေလး ေပၚလာတယ္။ ငါ အၿမဲအဆံုးအၿဖတ္ေပးခဲ့တယ္။ ေခၚမယ္ဆုိတဲ့ သေဘာနဲ႕ လက္ကေလးကုိ ညွစ္ခဲ့တယ္။

ငါ့အလွည့္ဆုိရင္ေတာ့ ဘာမွ အဆံုးအၿဖတ္ မရခဲ့ဘူး။ လက္ကေလးက အားငယ္စြာနဲ႕ ရုတ္သိမ္းခဲ့ရတယ္။

ထားပါ.။ ဒါေတြကုိ ငါ အမွတ္သည္းေၿခမ်ားလုိ႕ မွတ္ထားတယ္လုိ႕သာ မေကာင္းၿမင္ပါ။

ေမးေသးပါတယ္။။ နင္တကယ္ေတြ ေၿပာေနတာလား။ တကယ္ၾကီးလားတဲ့။

ေနာက္ေတာ့ ေဒၚအိသူတုိ႕ ေခၚရာကုိ ပါေတာ္မူသြားပါရဲ႕။ မသြားခင္ေတာ့ ေၿပာသြားေသးတယ္။ ေတာ္ၿပီ ငါမသြားေတာ့ဘူး တဲ့။ ဟိ. ရယ္ခ်င္လုိက္တာ။

သူသြားၿပီးလုိ႕ ကားေပၚေရာက္ေလာက္ခ်ိန္မွာ ဟန္းဖုန္းကုိ ဆက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖုန္းက ဆုိင္က အံဆြဲထဲမွာ က်န္ခဲ့တယ္။ ေၾသာ္… ဒါနဲ႕မ်ား မသြားခ်င္ဘူးတဲ့ေလ။

အစကေၿပာေတာ့ ေဒၚအိသူနဲ႕ ဆံပင္သြားညွပ္မယ္တဲ့။ ခုဖုန္းေခၚတယ္။ ေဒၚအိသူတုိ႕ အိမ္ကေန။

ေအာင္ေအာင္ကုိ ေမးတယ္။ မလာေသးဘူးေလ။

ဗိုက္ဆာၿပီလားတဲ့။ မဆာဘူးလုိ႕။

ငါ့အသံက ေဆာင့္ၾကီး ေအာင့္ၾကီးနဲ႕ ၿပန္ေၿဖေနတာမုိ႕…. ဗိုက္ဆာလုိ႕ စိတ္ဆုိးေနတာလားတဲ့။ ငါလည္း ထမင္းစားဖူးပါတယ္. ငါ ထမင္းဆာလုိ႕ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မဆုိးခဲ့ဘူး။ မေတာင့္တခဲ့ဘူး။ ငါ သူ႕အေၾကာင္းေတြေနရရင္ ဗိုက္ေတြၿပည့္ေနလုိ႕။ ဒါကုိ သိပါစ။

ေဆာင့္ၾကီးေအာင့္ၾကီးနဲ႕ ၿပန္ေၿဖရတာက သူ႕ကုိ စိတ္ဆုိးလုိ႕ပါ။ တကယ္ပါ။ ငါဒီေလာက္ စိတ္ဆုိးေနတာေတာင္ သူက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႕ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ဖုန္းဆက္ၿပီး စကားေၿပာႏုိင္ေသးတယ္ တကယ္ဆုိ သူ႕ေၾကာင့္ ငါစိတ္ဆုိးရတာမဟုတ္လား။

ငါ့ကုိ အေလးမထားတဲ့သူ မခ်စ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ကုိ ငါ ခ်စ္ေနတယ္ အေလးထားမိေနတယ္ ဒါေပမယ့္ ငါေက်နပ္တယ္ ငါ့အတိတ္ဘ၀က အေၾကြးေတြပဲလုိ႕ ယူဆတယ္။

ငါ သူ႕ကုိ ဆံုးရွဳံးရမွာ ေၾကာက္တယ္။

ငါ ထမင္းစားဖူးတယ္။ ငါ ထမင္းဆာလုိ႕ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မဆုိးဖူးဘူး။

ငါ မခ်စ္ဖူးဘူး။ ငါ့ကုိ မခ်စ္တဲ့သူကုိ ငါခ်စ္မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါစိတ္ပင္ပန္းတယ္.စိတ္ဆုိးတယ္.။ တကယ္တမ္း စိတ္ပ်က္ဖုိ႕ေကာင္းတယ္။ ဟင့္အင္း။ ငါ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မပ်က္ဘူး။ ငါ အေၾကာက္ဆံုးက ေသၿခင္းတရားထက္ သူ႕ကုိ ဆံုးရွဳံးရမွာကုိပဲ။

ငါ သူ႕ကုိ ဆံုးရွဳံးရမွာကုိ ေၾကာက္တာက သူ႕ဆီက ဘာမွ လုိခ်င္လုိ႕ မဟုတ္ဘူး။ သူ႕ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေလးနဲ႕ပဲ ငါ တသက္လံုး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနသြားခ်င္တယ္။ ငါမွားလား။ ငါအေၾကာင္းၿပခ်က္လံုေလာက္လား။

မလံုေလာက္ရင္လည္း ငါ့ကုိသာ ပါးရိုက္လုိက္ပါ။ ငါ့ကုိသာ ကန္ခ်လုိက္ပါ။ ငါ့ေက်ာကုန္းကုိသာ အဆက္မၿပတ္ ထုပါ။ ငါ့လက္ေမာင္းသားကို ၿပတ္ထြက္ေအာင္ ကုိက္ပါ။ ငါ့ကုိေတာ့မထားခဲ့ပါနဲ႕။

ဒါေတြဟာ ငါ သူ႕အတြက္ ၿဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္တာေတြပဲ။ သူလုိခ်င္တာေတြ ပါခ်င္မွ ပါမယ္။ မပါခဲ့ရင္လည္း ငါ့ကုိ ေစာင့္ပါ။ ငါ့ကုိ အခ်ိန္ေပးပါ။ ငါၿဖည့္ဆည္းေပးပါ့မယ္.။

တစ္ခါတေလ သူ႕လုပ္ရပ္ေတြအစား အားမလုိအားမရၿဖစ္တာေၾကာင့္ရယ္၊ စိတ္ဓာတ္ေပ်ာ့ညံ့လြန္းတာေၾကာင့္ရယ္၊ ဒါေတြေၾကာင့္ ငါ ေအာ္မိတယ္၊ ေသာင္းက်န္းမိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ငါ အၿခားလူတစ္ေယာက္နဲ႕ မတူခ်င္ဘူး။  အၿခားလူတစ္ေယာက္နဲ႕လည္း ႏွိဳင္းယွဥ္တာ မခံခ်င္ဘူး။ ငါဟာ ငါပဲ။ ငါဟာ သူ႕အတြက္ ……………ၿဖစ္ပါေစ။

အမွတ္တရ (14, January, 2009)

ေကာင္းကင္

Tags: eithu, hungry, mee, Memorize, quarrel